Nunspeet thuis, altijd lastig...

Een voetbalzaterdag bij BAS 3 begint tegenwoordig niet meer met de vraag wie er speelt, maar met de vraag wie er eigenlijk beschikbaar is. Deze week kwam daar nog een uitdaging bij: De scheidsrechterscommissie deed een beroep op het derde. Co, Samir en Theo, normaal gesproken bereidwillige fluiters, waren verhinderd en de rest van het team bleek vooral druk met werk, kinderen en andere zaken die kennelijk belangrijker waren dan het redden van het amateurvoetbal.

Toch moest er gewoon gevoetbald worden tegen Nunspeet 6.

Langzaam groeide de selectie richting een acceptabel aantal. Dylan meldde zich als nieuwe speler, maar omdat zijn spelregelbewijs nog ontbrak, luisterde hij voor de gelegenheid naar de naam Brian. Ook het keepersprobleem werd door hem opgelost. Dylan (a.k.a. Brian) had vroeger gekeept en wilde de handschoenen wel aantrekken. Die moesten alleen nog even gevonden worden.

Op zaterdag waren ook die terecht, de handschoenen zaten in de teamtas. De spelerslijst werd op afstand ingediend en we zijn klaar voor de wedstrijd. Althans, voor BAS 3-begrippen dan. Pedro vroeg zich eerst nog af of er überhaupt iemand aanwezig was (stiekem toch een uitwedstrijd?), later werd in de kleedkamer nog gezocht naar witte broekjes om te voorkomen dat een enkeling in de onderbroek moest starten.

Om 14.30 uur begon de wedstrijd met Dylan onder de lat, maar die zag een ploeg voor zich die vooral aanvallend ingesteld was en verdedigend nog wel wat afstemming kon gebruiken. Het was dan ook niet bepaald een wedstrijd waarin de nieuwe keeper rustig kon wennen aan zijn nieuwe positie. Nunspeet kreeg ruimte en BAS 3 had moeite om daar controle tegenover te zetten.

Toch bleef het aanvankelijk nog spannend. BAS 3 probeerde voetballend onder de druk uit te komen, maar iedere fout werd door Nunspeet genadeloos afgestraft. Langzaam liep de achterstand op en werd het duidelijk dat er voor Dylan weinig eer te behalen viel.
Na verloop van tijd stond het scorebord op 0-6. In de app was het na afloop zelfs even 0-7, voordat Samir de stand corrigeerde. Alsof de wedstrijd nog niet pijnlijk genoeg was, moest ook de uitslag administratief eerst even op orde worden gebracht.

Dylan kon zichzelf weinig verwijten. Hij had zijn best gedaan en kreeg vanuit de ploeg dan ook direct steun. “Het zal niet aan de keeper hebben gelegen,” was de conclusie. Bert vond dat hij het zelfs top had gedaan en Pedro was vooral blij dat Dylan überhaupt bereid was geweest om de handschoenen aan te trekken.

Een 0-6 nederlaag dus. Geen middag om lang over na te praten, maar wel eentje waaruit BAS 3 iets kan meenemen: een keeper regelen lukt eigenlijk altijd wel, nu de rest van de organisatie en het voetbal nog.

Zoals Chris het na afloop treffend samenvatte: volgende week nieuwe ronde, nieuwe kansen.